Respect in multiculti-debat

Peter Smit (VVD) versus Rabin Baldewsingh (PvdA)
Respect moet in multiculti-debat de boventoon voeren

door Saskia Herberghs en Peter Riemersma

Den Haag – PvdA’er Rabin Baldewsingh voelt zich onmiddellijk aangesproken. “De PvdA zwijgt over de belangrijkste integratievraagstukken”, heeft Peter Smit van de VVD beweerd. Hij heeft dan al heel wat glaasjes spa met prik gedronken en ook al heel wat speldenprikken uitgedeeld in de richting van zijn opponent.
Smit houdt van het politieke debat. De VVD’er heeft daar ook een reden voor. “Ik betuig mede-Hagenaars het respect van de tegenspraak”. Smit verwijt links Nederland dat het allochtonen vooral paait, maar zwijgt over de punten die spelen. “Ik wil wel eens weten wat Smit daarmee bedoelt”, zegt Baldewsingh na weer een slokje van zijn thee.

Julianakerk
Smit brandt los. “Enkele jaren geleden is de Julianakerk in de wijk Transvaal voor de neus van een moskee-vereniging weggekaapt door de gemeente. Een dieptepunt, bekeken vanuit integratie-beleid, maar wethouder Pierre Heijnen van de PvdA én van integratie deed er het zwijgen toe”.
Abdullah Haselhoef zette in een publiek debat homo’s aan de kant. Wethouder Klijnsma, ook van de PvdA én van emancipatie liet zich niet horen, sneert Smit.
En dan de hoofddoekjes. Smit: “Door toedoen van wethouder Heijnen van onderwijs én integratie is op de laatste openbare basisschool in de Schilderswijk zonder hoofddoekjes, De Vliegerschool, het verbod op het dragen van doekjes en andere hoofddeksels geschrapt. Dit op verzoek van een beperkte groep fundamentalistische ouders. De keuze van andere ouders om hun kind zónder hoofddoekje naar school te laten gaan wordt daardoor aangetast. De PvdA heeft het zo druk met paaien, dat men vergeet iets te doen aan integratie en emancipatie van allochtonen”.

Belevingswereld
Rabin Baldewsingh is er beduusd van. Hij benadert de integratie vanuit zijn belevingswereld als hindoestaan, opgegroeid in Suriname, maar al een kwart eeuw geworteld in de Nederlandse samenleving. “De integratie gaat niet traag. Ga maar eens na hoeveel mensen in een kwart eeuw al hun plek hebben gevonden. Dat is een respectabel aantal”.
Smit: “Dat geldt vooral voor mensen uit Suriname, maar niet voor Marokkanen en Turken. Volgens cijfers van het ministerie van sociale zaken staan de meeste Turken en Marokkanen van boven de veertig jaar buiten het arbeidsproces. Die cijfers liegen niet”.
Baldewsingh zet stug door: “Het gaat om een inwortelingsproces. Dat heeft zijn tijd nodig. Turken en Marokkanen hebben daarbij de handicap dat zij zich nog betrekkelijk gemakkelijk kunnen blijven oriënteren op hun land van herkomst. Voor een reis naar Suriname betaal je 2500 gulden. Voor hetzelfde bedrag ga je vier keer op en neer naar Turkije “.

Geiten
Smit haakt onmiddellijk in. “Het integratieproces wordt sterk belemmerd als meisjes met een vwo-diploma hun echtgenoot in het land van herkomst achter de geiten vandaan halen. In negen van de tien gevallen krijgt zo’n meisje het hartstikke moeilijk. Trouwen binnen de eigen bevolkingsgroep is er een rem op integratie”. Opponent Baldewsingh gruwt van zo’n rechtstreekse benadering. Hij pleit voor geleidelijkheid. “Gearrangeerde huwelijken komen in mijn kringen ook voor. Daar is niets mis mee. Ik zie zelfs voordelen: voor mensen die niet makkelijk aan een partner komen, is er hulp. Ik heb zelf ook de overstap moeten maken van een agrarische naar een stedelijke omgeving. Op het platteland vormt de familie een sterke band. In de stad geldt eerder de vrije partnerkeuze. Maar Smit heeft wel een punt met zijn betoog dat eenzijdige oriëntatie bij de partnerkeuze de integratie niet bevordert”. Baldewsingh kan zich dan ook voorstellen dat allochtonen indringend wordt verzocht zich voor hun levenspartners te oriënteren in de eigen nieuwe omgeving.
En dan 11 september. Baldewsingh vindt dat sinds die dramatische datum in Nederland het draagvlak voor de multiculturele samenleving aan het verschrompelen is. De manier waarop immigranten door autochtone Nederlanders op straat, in de tram of zelfs op de werkvloer en in de gemeenteraad worden bejegend is ongehoord.
“De acceptatie van allochtonen laat veel te wensen over. Er is sprake van verharding naar allochtonen toe. Dat heeft ons doen schrikken”.
Smit ergert zich aan die constatering. Baldewsingh heeft, als aanwijzing voor het verschrompelend draagvlak in de gemeenteraad, in de krant aangehaald wat een politicus van de Politieke Partij Scheveningen heeft gezegd: we leven niet in een multiculturele, maar in een ‘post-christelijke’ samenleving. “De eigen identiteit van allochtonen wordt ontkend”, vindt Baldewsingh.
Smit vindt juist dat de aanslag op de Twin Towers tot een versnelling van de integratie heeft geleid.

Discussie
“We zijn intensiever met elkaar in discussie geraakt. We kunnen er niet meer onderuit flink met elkaar in debat te gaan. Die noodzaak om te debatteren is een gunstig bij-effect van 11 september”. Baldewsingh ervaart dit intensief debatteren als een ‘verharding’. Hij is het met burgemeester Cohen van Amsterdam eens, die zegt dat het erom gaat allochtonen te accepteren ‘zoals ze zijn’.
Baldewsingh: “Nederlanders etaleren nu een superioriteitsgevoel. Kijk naar de opkomst van zo’n man als Pim Fortuyn”. Smit, de debater, ziet het anders: “Debatten vinden nooit plaats in termen die de ander leuk vindt”.

 

Bron: Haagsche Courant (23-02-2002)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *