Hoog tijd voor Dolle Mina 2

Moslimvrouwen moeten aan hogere eisen voldoen dan mannelijke moslims. Actieve vrouwen hebben de sluier nodig als schild tegen boze tongen. In de jaren zeventig kwamen de Dolle Mina’s in actie tegen de achterstelling van vrouwen. Het is tijd voor Dolle Mina ll die opkomt voor achtergestelde moslimvrouwen.

door Peter Smit

Nederland is een beschaafd land, met vrijheid van mening en godsdienst. Beschaving vereist debat. Vooral ter lering. Nederland wil open staan voor vluchtelingen. ‘Er komt geen islamiet meer in’ geeft geen pas (en er zijn vele islamieten die goede reden hebben te vluchten). Deze misstap van Pim Fortuyn neemt echter niet weg, dat scherp debat over multiculturele samenleving ook door politici nodig is.
Ook Haagse raadsleden moeten zich in andere culturen verdiepen. Al was het maar om mede-Hagenaars het respect te betuigen van de tegenspraak. Vooral links Nederland debatteert niet over de autochtone cultuurgrenzen heen, maar paait. Daar zijn mijns inziens twee redenen voor: Ten eerste: hun gelijkheidsidealen (’culturen zijn gelijkwaardig’) maken het lastig om het met iemand, bijvoorbeeld een vrome moslim, echt oneens te zijn. Ten tweede hoopt men allerlei ‘achterstandsgroepen’ van immigranten in een zogenaamde regenboogcoalitie achter zich te verenigen. Zo heeft de PvdA in Den Haag herhaaldelijk getracht Haagse scholen ertoe te brengen het islamitisch Suikerfeest tot verplichte vrije dag te verklaren (bij gebrek aan draagvlak steeds zonder resultaat). Dit werven maakt natuurlijk minder kans als je tegelijkertijd heikele punten aan de orde stelt, zoals emancipatie van de vrouw en de gelijkberechtiging van homo’s. De vruchten van het gebrek aan kritisch debat met allochtonen zijn trouwens aardig zuur, zie GroenLinks.
Erkenning van een andere cultuur kan soms ook de aanvaarding betekenen van onderdrukking van individuen binnen die cultuur. Als je het individu als uitgangspunt hebt, zoals liberalen, dan zie je dat scherper. Neem nu het islamitische hoofddoekje. ‘Moet kunnen’ is een gangbare opvatting. Maar een hoofddoekje betekent iets. Het is een symbool voor de aparte positie, de achterstelling van moslimvrouwen. Vrouwen mogen letterlijk niet in het openbaar verschijnen. “Idealiter blijven ze als nette echtgenotes en moeders thuis, terwijl de paar geoorloofde uitstapjes naar ouders, het badhuis of familiefeesten gesluierd en gechaperonneerd worden gemaakt. ( … ) Voor grote groepen arme vrouwen was zo’n complete bescherming en immobiliteit echter nooit weggelegd. Veel boerenvrouwen weten niet beter dan dat zij bij tijd en wijle moeten meewerken op het land en legio vrouwen uit de laagste klassen moeten het gezinsinkomen binnen brengen als hun man ziek, werkloos of afwezig is, dan wel te weinig verdient om iedereen te kunnen voeden. Ze kunnen niet anders dan daarbij de beschuldigingen van immoreel gedrag en ongecontroleerde seksualiteit voor lief nemen”. Dit zijn citaten uit ‘In het huis van de islam’ (SUN 1997), een wetenschappelijk boek, zeker niet onsympathiek tegenover de islam.
We krijgen zo een kijkje in een cultuur die niet slechts ‘anders’ is. Wie het zich kan veroorloven slijt haar leven in isolatie, wie arm is, wordt uitgescholden. Het boek constateert ook dat de ruimtelijke scheiding tussen mannen en vrouwen en de sluiering de belangrijkste mechanismen zijn waarmee de kuisheid wordt bewaakt. Als die wegvallen dan treden er spanningen op. ‘Wiet alleen schept die gelegenheid die voorheen ongekend was, en die dus ook prompt door jongeren uitgebuit wordt ( … ) maar het maakt ook onzeker’. Tussen de haakjes staat hier een verwijzing naar niet zo terughoudend gedrag van Marokkaanse pubers in Marokko zelf. Vandaar misschien ook de berichten over wangedrag van Marokkaanse jongens in zwembaden.

Respect
Voor respect wordt op de sluier vertrouwd in plaats van op de opvoeding… Conclusie: Als je uitgaat van de gelijkwaardigheid van de seksen, is de sluier niet waarde-neutraal. Moslimvrouwen die in de wereld actief willen zijn, hebben de sluier nodig als schild tegen boze tongen. Alleen de sterksten dragen hem van de weeromstuit met trots. Maar waarom wordt van vrouwen een bijzondere karakterkracht geëist om als gelijkwaardig mens te kunnen leven? Ook in de islamitische wereld zelf wordt er een fel debat over gevoerd. Soms méér dan een debat: een strijd.
In de jaren zeventig en tachtig stelden Dolle Mina en de Rooie Vrouwen de ongelijke positie van de vrouw in de autochtone Nederlandse samenleving aan de orde. Wie neemt het vandaag op voor vrouwen die in kringen van traditionele moslims in Nederland evenzeer, of erger worden achtergesteld? Waar is progressief Nederland? Pierre Heijnen, PvdA-lijstrekker in Den Haag, heeft erbij gestaan en ernaar gekeken toen de laatste openbare basisschool in de Schilderswijk moest zwichten voor de druk van enkele fanatieke ouders en de hoofddoekjes moest toestaan. En Jetta Klijnsma , PvdA wethouder van emancipatie, zwijgt. Is zij een Rooie Vrouw? Hoog tijd voor Dolle Mina Twee!

Peter Smit is fractievoorzitter van de VVD in Den Haag.

 

Bron: www.haagschecourant.nl (20-02-2002)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *